دودران دور وطنیم ( شعری از منصور اختری دودران )

"دودران دور وطنیم"

         یازدی دوران منه چکسون غم غربت بدنیم

                                                                     آتایوردوم آنا یوردوم  دودران دور   وطتیم

         من اگرهر یئره گئتسم سه یاتوب سنده قبیلم

                                                                   وطنیم جان وطنیم من سنونم سنده منیم

         منه جنت باغسان سانکی گوزل لر گوزی سن سن

                                                  یام یاشیل یازلی گلین نازلی باخشلار گو زی سن سن

         سو ایچر چشمه لرونن گونده مین دسته ملک لر

                                                   هرگورن سولیه جکدور  کی بهشتون ائوزی سن سن

         مین گوزل لر اوروشونده گزشور بئش بئش واون اون

                                                   یشمی باشما قلی قزل یایلیقی ا گنینده  یاشیل دون

         صبح چخوب کوشنو ه گزمگه آ خشا م قا یدول لار

                                                 دئمه لیک یوردومزون حاللی گئجه گو ندوزی سن سن

         بیرزمان قارلی قرولی مئشه واردی سولی چای

                                                     قار یاغش دان یغناشو ردی مئشه لردن دو لی چای

         ا ما ا یندی نه مئشه سی نه قا ری وا ر نه باری

                                                       دورت بو یوک کنده با خور یازدا  فقط بیر قوری چای

         بالا داغ داشدی بوتون دالغا دنیز تک لپه لن مش

                                                              سبلان تک قو جا دا غلار اتگین نن سپه لنمش

         آدلی سانلی قو جا بیر ویلکیجه بئل باغلی وطن دیر

                                                              گونی گونن بره لنمش دودران د ا سره لنمش

         اودی بومنطقه نون داغ داشی یاقوت اولا مرجان

                                                       گئجه گوندوز یاغا دولچا توکه گور شاد سا نی باران

         سینه سینده بیته بیلمز قوری داشد ان سو را بیر زاد

                                                      اولاجاق داغ بالاسی اولمیاجاق کوشنی شان شان

         گوزون ایشترسه بوتون تیغه لی داشدور اورگینده

                                                            بو ماحا لدا یاشیان لار آلو داشدان چوره گین ده

         بو یئرون  بلبلی بایقوشدی گولی بویما درن لر

                                                           حیف اولا زحمتی هیچ واقت اله گلمز امگین ده

         بیتورر شینگله  یئملیک  دوه قارنی  قارا  قالغان

                                                       گو له نر کوی باش آلاغ سوتلو گن ویار پوز و یوشان

         گو ر ز ا تو بو ز تیکا نی نئیز یه بنز ر قیا غ ا و ت                                     

                                                         سیرقویروق کولی اوستن آتیلار یئل قو ا ن هرآ ن 

         بیر مثل دور ائلیمیزده اللر خمیر قا ر ین  آج

                                                           بیر بئله رنگیلی  دسترخانی  آچار تا ا و لا پا یا ن

حبیب بن مظاهر که بود؟

او از اصحاب رسول خدا بود و در کوفه سکونت داشت و از یاران على علیه‏السلام بود و در تمام جنگ‌ها در خدمت آن حضرت شمشیر مى‏زد و از جمله خواص اصحاب آن حضرت و حاملان علوم آن بزرگوار است، او از جمله کسانى است که مشتاقانه به یارى امام حسین علیه‏السلام شتافتند.(101)حبیب بن مظاهر و
مسلم بن عوسجه در کوفه براى امام بیعت مى‏گرفتند و چون عبیدالله بن زیاد به کوفه آمد و اهل کوفه مسلم را تنها گذاشتند، قبیله حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه آنها را پنهان کردند تا آسیبى به آنها نرسد، و هنگامى که امام حسین علیه‏السلام به کربلا آمد آن دو به سوى آن حضرت حرکت کردند، روزها
مخفى مى‏شدند و شب‌ها طى طریق مى‏نمودند تا به اردوى امام علیه‏السلام ملحق شدند.

هنگامى که امام حسین علیه‏السلام براى اداى نماز ظهر از سپاه کوفه مهلت خواست، حصین بن تمیم گفت: نماز از شما پذیرفته نیست!!

حبیب بن مظاهر در پاسخ او گفت: گمان مى‏کنى که نماز از آل رسول خدا پذیرفته نشود و نماز تو اى احمق نادان مقبول افتد؟!

حصین بن تمیم به او حمله کرد و حبیب نیز به طرف او حمله ور شد و ضربه‌اى بر صورت اسب وى زد و بر اثر همین ضربه، حصین از اسب بر زمین افتاد، یارانش آمده او را نجات دادند و حبیب بر آنان حمله کرد و رجز مى‏خواند و مى‏گفت:

انا حبیب و ابى مظهر فارس هیجأ و حرب تسعر انتم اعدّ عدًّْ و اکثرو نحن او فى منکم واصبر.

پس گروهى را به قتل رساند تا این که بدیل بن صریم با شمشیر به او حمله کرد و ضربه‌اى بر او وارد ساخت، و مردى از تمیم نیز با نیزه بر او حمله ور شد، حبیب از اسب بر زمین افتاد و چون خواست بپاخیزد، حصین بن تمیم با شمشیر ضربه‌اى دیگر به سر او زد، و آن مرد تمیمى سر از تن حبیب جدا کرد، رضوان و
بهشت خداوند بر او مبارک باد.

حصین بن تمیم به آن مرد تمیمى گفت: من با تو در کشتن حبیب شریک هستم! او مى‏گفت: من خود به تنهایى حبیب را کشته‏ام!

حصین بن تمیم به او گفت: سر حبیب را به من ده تا بر گردن اسبم آویزان کنم تا مردم بدانند من در کشتن او با تو شریکم! و بعد به تو خواهم داد که نزد عبیدالله ببرى و جایزه بگیرى!! ولى او قبول نکرد!آشنایان آن دو آنها را اصلاح دادند و حصین بن تمیم سر را به گردن اسب آویزان نموده و در میان لشکر مى‏چرخید! و بعد به او برگرداند.

محمدبن قیس نقل کرده است که شهادت حبیب بن مظاهر براى امام بسیار گران آمد و دل مبارکش شکست و گفت: از خدا انتظار دارم که حامیان مرا و یاران مرا اجر دهد.

همچنین آمده است که آن حضرت فرمود: اى حبیب! چه برگزیده مردى بودى که خدا تو را توفیق عنایت کرد تا هر شب ختم قرآن کنى.

بهر حال از آنچه گذشت معلوم مى‏شود حبیب بن مظاهر قبل از نماز ظهر به شهادت رسیده است.

شبیه خوانی در دودران (عاشورای 1377)